Szalom jako Boża integralność i pełnia. (część 2)

Опубликовано в Słowo Rabina

affichage shalom

Fragment z 2-go listu do Koryntian 9:6-8 – nie mówi jedynie o ofiarności finansowej, ale odnosi się do każdej dziedziny naszego życia, w tym i do naszej służby wśród ludzi.

Bóg błogosławi nam i wynagradza na różne sposoby – duchowo, finansowo, dając radość itd. Możliwość przejawiania ofiarności – już sama w sobie jest błogosławieństwem, świętem. Jak wiele byśmy nie poświęcali, nigdy nie należy tego żałować. Bóg patrzy na nasze serce,  szczególnie błogosławi radosnych dawców,  otwiera nasze serca jeszcze bardziej,  i stajemy się zdolni ofiarować jeszcze więcej. Nie trzeba bać się ryzyka – ci, którzy nie boją się poświęcenia, otrzymują więcej. Żal i strach przed ofiarnością to niedowierzanie Bogu, niewiara w Jego siłę, moc, łaskę i miłość. Słowo „brachot” – to liczba mnoga od słowa – „błogosławieństwo”. Wyjątkowe znaczenie tego słowa polega na tym, że to są błogosławieństwa (w liczbie mnogiej), które się powiększają i pomnażają.

Główne cechy znaczeniowe słowa „szalem” – pochodzącego od słowa „szalom” – to : pełny, kompletny, integralny, spokojny, pokojowy. Jednym z ważniejszym znaczeń słowa szalom – jest kompletność. Apostołowie nie pisali po prostu o pokoju, ale o pełni, kompletności, jedności w Ciele Mesjasza. Tak więc kompletność należy rozpatrywać jako pełnię i jedność w Ciele Mesjasza. Nie jest ona możliwa bez obydwu części składowych – tj. Żydów, którzy przyjęli swojego Mesjasza Jeszua, i wierzących z innych narodów. Dzisiaj Bóg odnawia kompletność w Ciele Mesjasza, odbudowuje Swój szalom w Nim. Aby wejść w to Boże poruszenie trzeba:

  • Sprawdzić siebie, swoje serce: czy prawdziwie przyjęliśmy naród Izraela, czy nadal pozostaje dla nas obcy. Musimy modlić się o to, żeby nasze odniesienie do Izraela było Boże. Jeśli dojdziemy do wniosku, że w tej kwestii jest w nas coś „nie tak”, trzeba pokutować, prosić Boga o pomoc w ostatecznym zerwaniu z duchem antysemityzmu, żeby służyć narodowi żydowskiemu z radością i zwycięstwem. Dla nas wszystkich ważny jest przykład Rut (Rut 1:16; 2:12). Rut dokonała aktu wiary, zaufała Bogu Izraela, przyjęła naród żydowski jako swój i to doprowadziło do niewiarygodnych błogosławieństw – weszła w pełnię  Bożej nagrody, została prababką króla Dawida, i weszła w linię rodowodu Mesjasza Jeszua.
  • Uzmysłowić sobie cel naszej pokuty - nawrócenia (po co się nawróciliśmy?) Określić: czy po swoim nawróceniu żyjemy życiem, w którym wszystkie dziedziny należą do Boga. Pan na przykład uwolnił nas od nieczystych myśli czy pragnień. To oswobodzone miejsce należy zapełniać Bożymi myślami i pragnieniami, a co najważniejsze – Bożą wiarą, która bez uczynków jest martwa. W przeciwnym razie nasze życie będzie puste, bezcelowe, a otrzymane od Boga uwolnienie nie przyniesie koniecznej kompletności (metafora: jeśli w odważniku jest dziura, to nie jest on kompletny, jest w nim pustka, uszczerbek). Jedną z przyczyn, dlaczego niektórzy wierzący po nawróceniu mają się gorzej,  to - zły cel nawrócenia (rozwiązanie swoich problemów, otrzymanie profitów itp.). Jeśli kontynuujemy żyć dla siebie, o wiele gorsze nieczyste duchy przyjdą na oczyszczone miejsce i zapełnią sobą to, co Bóg wyswobodził dla Jego miłości i radości.

W trudnych sytuacjach, kiedy długo nie otrzymujemy odpowiedzi na modlitwy, możemy utracić szalom, może pojawić się zwątpienie, niewiara, sceptyczne myśli o beznadziejności sytuacji, o bezsensie stawiania oporu wobec wroga itd. Zapominamy o swoich zwycięstwach w Panu, a porażki rosną w naszych oczach i zaciemniają to, co Bóg zrobił w naszym życiu. Czyli postępuje proces zakłócenia naszych odczuć, wrażeń, sumienia itd. Niebezpieczeństwo takiego stanu polega na tym, że to wypycha nas z tego miejsca, w którym postawił nas Bóg, gdzie On nas błogosławi w różnych dziedzinach życia i w naszej służbie dla Niego. Nie mamy nawyku walczyć o swój szalom, o swoją pełnię w Panu, o kompletność swojego życia, ale jeśli chcemy zachować szalom, pragniemy pełnej integralności od Boga, to musimy:

  • Uznać się za bankrutów przed Bogiem, dziękować Mu za wszystko, co On dla nas zrobił (dziękczynienie Bogu to jedna z najsilniejszych broni przeciw staraniom wroga, aby wybić nas z szalomu);
  • Uwierzyć, że wszyscy możemy liczyć na Boże błogosławieństwa, wierzyć, że Bóg z pewnością odpowie, przestać jęczeć, użalać się nad sobą, nie zamartwiać się, jeśli czegoś nie otrzymujemy od razu po modlitwie (czasami Bóg odpowiada nam po upływie jakiegoś czasu).
  • Nie godzić się z porażką, nie poddawać się wrogowi, nie przyjmować jego argumentów; sprzeciwić się wtargnięciu wroga na Boże terytorium )my jesteśmy Jego świątynią, Bóg oddzielił nas dla Siebie, jesteśmy uświęceni krwią Jeszua);
  • Stać się Bożymi wojownikami za siebie, za innych; włączyć się w tą wojnę, którą już za nas prowadzi Duch Święty.

Szalom jako Boża integralność i pełnia (część 1)

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов