9 Aw : czas płaczu czy szczególnego zawierzenia Bogu?

Опубликовано в Słowo Rabina

9 АВА

W kalendarzu żydowskim są daty, przypominające o dramatycznych wydarzeniach w historii narodu. 9 Aw – jest jednym  z takich dni.  Tego dnia został przesądzony los pokolenia pustyni, w Jerozolimie zostały zburzone obydwie Świątynie, upadła twierdza Betar – ostatni bastion żydowskiego oporu podczas powstania Bar-Kochby (po czym rozpoczęło  się masowe wygnanie Żydów z Ziemi Izraela), Jerozolima została zniszczona;

w różnych latach wypędzano Żydów z Anglii, Hiszpanii, Francji; dochodziło do ogromnych pogromów; w nazistowskich Niemczech w 1940 roku został przyjęty plan „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” –  czyli totalnej zagłady narodu żydowskiego…

A wszystko zaczęło się podczas wędrówki narodu żydowskiego po pustyni po wyjściu z Egiptu. Bóg obiecał wyprowadzić Swój naród z Egiptu i wprowadzić go „do ziemi żyznej i rozległej, do ziemi opływającej w mleko i miód” (Wyj.3:8), gwarantując im zwycięstwo: „Lęk mój wzbudzę przed tobą i wprawię w przerażenie wszelki lud, przeciw któremu wyruszysz, i sprawię, że uciekać będą przed tobą wszyscy twoi nieprzyjaciele. Poślę też przed tobą szerszenie, które wypędzą Chiwwijczyków, Kananejczyków i Chetejczyków przed tobą.” (Wyj. 23:27-28).

Kiedy naród zatrzymał się na pustyni Paran,  wysłano 12 zwiadowców z 12 –tu pokoleń Izraela, aby obejrzeli obiecaną ziemię. Powrócili po 40-tu dniach. Nie byli zgodni w swojej relacji, odnośnie tego, co zobaczyli. 10 zwiadowców, wystraszywszy się mieszkających w tej ziemi olbrzymów, „roznosiło złe wieści o ziemi, którą zobaczyli” (Liczb.13:29,33), siejąc w narodzie panikę. A dwóch z nich - Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, uspokajali naród, zapewniając, że z pomocą łaski Pana, będą mogli zawładnąć tą ziemią: „Tylko nie buntujcie się przeciwko Panu. Nie lękajcie się ludu tej ziemi, będą oni naszym pokarmem; odeszła od nich ich osłona, a Pan jest z nami. Nie bójcie się ich!” (Liczb 14:9). Ale lud uwierzył większości, „płakali i narzekali przez całą noc” (z 8-go na 9-go Aw) i szemrali przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, zapominając o cudach, których Bóg dokonał na ich oczach objawiając Swoją siłę. Poddali się lękowi, okazali niewiarę Bogu i  Jego obietnicom, i zaczęli narzekać i obwiniać Mojżesza i Boga o to, że przyprowadził ich do tej ziemi. W rezultacie tego, Bóg postanowił : „Na tej pustyni legną wasze trupy i wszyscy zapisani spośród was, w pełnej liczbie, od dwudziestego roku życia wzwyż, wy, którzy szemraliście przeciwko mnie, Nie wejdziecie do ziemi, w której poprzysiągłem was osiedlić, z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego i Jozuego, syna Nuna.” (Liczb 14:29-30).

Rzucają się w oczy dwa różne zdania na temat tej samej sytuacji:

PIERWSZE: „Widzieliśmy też tam olbrzymów, synów Anaka, z rodu olbrzymów, i wydawaliśmy się sobie w porównaniu z nimi jak szarańcza, i takimi też byliśmy w ich oczach.” (Liczb 13:33). Dziesięciu zwiadowców patrzyło oczami strachu i niewiary. Patrzyli na swoje siły i możliwości.

DRUGIE: „…Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią bardzo, bardzo dobrą. Jeżeli Pan ma w nas upodobanie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da nam tę ziemię …” (Liczb 14:7-8).  Dwóch zwiadowców – Kaleb i Jozue (którzy mieli „innego Ducha”), patrzyli na Boga, ufając Jemu i Jego obietnicom. Widzieli sytuację tak, jak widział ją Pan.

Jest duchowa zasada, która działa w naszym życiu: wróg stara się zgasić naszą wiarę, zastraszyć nas. Rozwiązanie problemu, przed których stoimy, zależy od naszej reakcji – czy zaufamy Bogu i uczynimy problem poprzeczką i stopniem zbliżania się do Boga, czy uciekniemy w strachu od problemu? Każdą sytuację powinniśmy rozpatrywać z pozycji naszej ofensywy i  wiary w Boże zwycięstwo.   

Bóg oczekuje od swojego narodu całkowitego zaufania. On chce dla swoich dzieci najlepszych rzeczy, ponieważ On jest kochającym Ojcem: „Albowiem ja wiem, jakie myśli mam o was - mówi Pan - myśli o pokoju, a nie o niedoli, aby zgotować wam przyszłość i natchnąć nadzieją”. (Jer.29:11).

Apostoł Paweł pisze: „Temu zaś, który według mocy działającej w nas potrafi daleko więcej uczynić ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy, Temu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.” (Ef.3:20-21). Jeśli my otworzymy swoje życie, aby otrzymać od Boga coś większego, to będziemy wtedy żyć i służyć Bogu z nową wiarą i nową siłą, uwielbiając tym Pana.

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов