Co robić jeśli charakter człowieka nie odpowiada jego powołaniu ?Jak nie utracić namaszczenia?

Опубликовано в Słowo Rabina

Charakter

Czym jest „namaszczenie”?

  • to błogosławieństwo dla życia człowieka;
  • moc Boga objawiająca się przez człowieka;
  • namaszczenie jest dane, aby człowiek służył tym Bogu i ludziom;
  • to moc Boża, która pochodzi od Ducha Świętego i ma określony cel dla człowieka lub grupy ludzi.

Duch Boży spoczywa na każdej narodzonej na nowo osobie, a każdy wierzący posiada namaszczenie do takiej czy innej służby - do Bożego dzieła (Iz.61: 1-3, Łk.4:18-19). Ale czy wierzący zawsze działają i poruszają się w tym namaszczeniu, które Bóg dał każdemu z nich? Możemy przyjrzeć się przykładom z Pisma Świętego - jak namaszczenie od Boga objawiało się w życiu bohaterów Biblii.

Na przykład panowanie dwóch królów Izraela: Saula i jego następcy Dawida. Pierwsza Księga Królewska opisuje pierwszego króla Izraela, wybranego przez naród. Był piękny i dostojny, wyższy o głowę od całej reszty Izraela. Bóg pozwolił postawić takiego króla w bardzo trudnym dla kraju okresie, mimo że prorok Samuel był temu przeciwny. Saul zaczął pomyślnie rządzić, a w całym okresie swojego panowania – faktycznie walczył z wrogami Izraela (rozdziały 10–12).

Ale w Saulu ujawniła się niewierność i nieposłuszeństwo Bogu. I pewnego razu nie wypełnił bezpośrednich poleceń Boga przekazanych przez Samuela (rozbicia Amalekitów i zabicia króla Agaga). I wtedy Bóg ostrzegł, że odrzuci Saula i powoła na króla innego męża, według Swego serca. Okazał się nim król Dawid (1Sam. 15-16).

Co ciekawe, panowanie Dawida nie było od razu łatwe i wzniosłe. Sprawowanie władzy przez jego poprzednika Saula, doprowadziło Izrael do destrukcji. Król Dawid również popełniał grzechy (historia z Batszebą i Uriaszem Chetytą). Z drugiej strony Dawid zrobił wiele dobrego dla swojego narodu: całkowicie lub częściowo zniszczył wrogów Izraela, rozszerzył granice Izraela. Za jego życia Izraelici zawładnęli tym terytorium, które Bóg przeznaczył dla nich, przy wyjściu z Egiptu, żeby „synowie izraelscy byli płodni i rozmnożyli się, i byli liczni, i coraz bardziej potężnieli, tak że było ich pełno w całym kraju.” (Wyj.1:7).

Ale jaka była kluczowa różnica i kontrast między królem Dawidem a Saulem? Dawid, gdy uświadamiał sobie, że zgrzeszył, biegł na spotkanie z Panem, kruszył się przed Bogiem i pokutował. Było mu już wszystko jedno, czy jest królem, czy nie. W bojaźni Pańskiej zwracał się do Boga, jako do miłosiernego i zbawiającego. I miało to wielkie znaczenie dla Bożego serca.

Jeszcze jeden negatywny przykład biblijnego króla - Salomona. Z powodu jego grzechów królestwo Izraela podzieliło się na dwie części: dziesięć plemion stało się Północnym Królestwem, rządzonym przez Jeroboama; a dwa plemiona stały się Południowym Judejskim Królestwem i pozostały pod władzą dynastii Dawida (panował nad nimi syn Salomona, Roboam).

Prorok Achiasz prorokował o panowaniu Jeroboama nad Izraelem, ale temu proroctwu towarzyszył ważny warunek: „Jeśli więc słuchać będziesz wszystkiego, co ci nakazuję, i kroczyć będziesz moimi drogami, i czynić to, co prawe w moich oczach, przestrzegając moich ustaw i przykazań, jak czynił Dawid, sługa mój…” (1Król.11:30-38). Jednak ten król okazał się strasznym odstępcą. Co szczególnie złe: sporządził bożki-cielce, ustanowił święto stanowiące alternatywę dla Sukkot i podjął szereg działań, aby rozbić integralność Izraela.

Inny przykład: to dowódca Dawida Joab, utalentowany strateg, który przewodził zwycięskim wojnom. Zrobił wiele, aby wzmocnić królestwo Dawida i rozszerzyć granice Królestwa Izraelskiego. Ale miał swoje własne wyobrażenia i własną taktykę (o której Dawid wspomniał Salomonowi, mówiąc o potędze domu Joaba).

Te kilka przykładów pokazuje sytuacje, które można opisać w następujący sposób: charakter człowieka nie odpowiada jego powołaniu.

Na każdym z nas jest namaszczenie, a Boże powołanie prowadzi nas do przodu, pomimo niemożliwości uwarunkowanych naszym charakterem. Jednak kiedy charakter nie pasuje do namaszczenia, to w takim przypadku trzeba albo zaakceptować te biblijne żądania, które przedstawia nam Pan, albo zrezygnować z powołania.

Ale jest Boża zasada wiary i uczynków, kiedy po owocach wybiera się dobre lub złe drzewo. Kiedy działamy przez wiarę, wtedy ona rzeczywiście wzrasta. Widząc nasze owoce i Boże działanie przez nas, Pan wzmacnia Swoją wiarę w nas i otwiera nasze powołanie (Jakuba 2:20-23).

© Igor Rusniak, doktor nauk teologicznych, dyrektor szkoły biblijnej KEMO

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

You have no rights to post comments



©kemokiev.org – сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2019. Все материалы, размещенные на kemokiev.org, являются собственностью сайта.
При использовании материалов, упоминание КЕМО и активная ссылка на страницу публикации обязательны.
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов.