Jom Kippur (Dzień Pojednania)

Опубликовано в Jom Kippur

092012 YomKippur

„Jom Kippur”, znany jako „Dzień Odkupienia”, obchodzony jest dziesiątego dnia miesiąca Tiszri i jest końcowym dniem z dziesięciu dni pokuty.

Nazwa Jom Kippur pojawiła się w średniowiecznej rabinistycznej literaturze. W Torze to święto nazwane jest Jom-ha-Kippurim ( Dzień zakrycia, albo ukrycia grzechów). Słowo „kippur” pochodzi od dwóch hebrajskich słów : „kofer” – „wykup pieniężny” i „kaporet” – „pokrycie” lub „skrycie”.

„I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowy: Dziesiątego dnia jednak tego samego siódmego miesiąca będzie dzień pojednania. Będzie to dla was święte zgromadzenie. Ukorzycie się i złożycie Panu ofiary ogniowe. Żadnej pracy w tym dniu wykonywać nie będziecie, gdyż jest to dzień pojednania, aby pojednać się z Panem, Bogiem waszym.” (3 Moj.23:26-28).

Ten dzień całkowicie– „od wieczora do wieczora”,  poświęcony jest  pokucie, modlitwom, czytaniu Pisma Świętego. W czasie tego  święta nakazuje się ukorzenie, wstrzymywanie od jakichkolwiek prac, i pełny post jedną dobę -  na znak pokuty przed Wszechmogącym Sędzią. Żydzi wierzą, że w Jom Kippur ich grzechy na pewno zostaną przebaczone. Ale nikt nie oczekuje na przebaczenie, które otrzyma dzięki swojej sprawiedliwości lub zasługom, każdy oczekuje na przejaw  miłosierdzia Najwyższego: „Każdy zaś, kto się nie ukorzy w tym dniu, będzie wytracony ze swojego ludu. Każdego, kto w tym dniu wykonywać będzie jakąkolwiek pracę, wytępię spośród jego ludu. Żadnej pracy wykonywać nie będziecie; jest to wieczna ustawa dla waszych pokoleń we wszystkich siedzibach waszych. Jest to sabat, dzień całkowitego odpoczynku. Ukórzcie się więc. Dziewiątego dnia tego miesiąca wieczorem, od wieczora do wieczora obchodzić będziecie wasz sabat.”

(3 Moj.23:29-32).  Dlatego też Jom Kippur nazywany jest również Szabat-Szabaton – Sobotą sobót.

Uważa się, że w dniu Jom Kippur odpuszczane są grzechy popełnione przeciwko Bogu. Grzech przeciwko ludziom Jom Kippur nie pokrywa, dopóki człowiek nie pojedna się ze wszystkimi ludźmi, których skrzywdził. Dlatego tradycja żydowska zaleca rozpoczęcie procesu pokuty, na długo przed świętem. Jeśli zrobiliście coś przeciw człowiekowi, należy szczerze poprosić go o przebaczenie. Pokrzywdzony  powinien być miłosierny, jeśli skrucha jest szczera. Jednak człowiek, powinien nie tylko poprosić o przebaczenie, ale także zrekompensować w miarę możliwości, wszystkie spowodowane  szkody  - zarówno moralne i materialne.

Kiedy Świątynia w Jerozolimie stała w całej swej okazałości i pięknie na górze Moria, cała uroczysta atmosfera tego dnia skupiała się w Świątyni, w odświętnych  nabożeństwach i składanych ofiarach.

Po śmierci Nadab i Abihu, którzy próbowali samowolnie przynieść do Miejsca Najświętszego własne ofiary ogniowe (3 Moj. 10:1-2), Bóg dał określone polecenia i  szczegółowe warunki, na których arcykapłan mógł wejść do Świętego Świętych, jeden jedyny raz w roku. Miało to być w Jom Kippur, aby wypełnić przykazanie przynosząc kadzidła przed Arkę Przymierza. Każdy, kto naruszyłby to przykazanie, czy to arcykapłan, czy zwykły kohen (kapłan), zostałby surowo ukarany przez Boga.

Przygotowania zaczynały się siedem dni do Dnia Odkupienia. Przez ten czas arcykapłan nie wychodził poza dziedziniec Świątyni. Tradycja głosi, że w noc przed Jom Kippur, arcykapłan nie spał, a mędrcy czytali przed nim Księgi Pisma Świętego.

Oczyszczenie z własnych grzechów było pierwszym aktem, który sprawował arcykapłan , rozpoczynając służbę w Świątyni w Jom Kippur. Wymogiem święta było oczyszczenie domu (rodziny) arcykapłana i kapłanów przez złożenie ofiary. W momencie, kiedy arcykapłan wkładał ręce na głowę ofiary, wyznawał swoje grzechy i prosił o wybaczenie za wszystkie rodziny kapłanów.

Za własne grzechy i za grzechy kapłanów, arcykapłan przynosił ofiarę z cielca, a za grzechy narodu – jednego z kozłów: „Następnie Aaron rzuci losy o te dwa kozły: jeden los dla Pana, a drugi los dla Azazela.” (3 Moj.16:8)

Kozła, na którego padł los „dla Pana”, kapłan przynosił w ofierze, a jego krwią kropił wieko Arki Przymierza i miejsce Święte Świętych.

W miejsce Święte Świętych arcykapłan mógł wejść ubrany na biało, a nie w swoich czterech szatach (pektorał, efod, płaszcz wierzchni, szata bogato zdobiona). Ten strój, dany mu dla jako symbol „chwały i majestatu”  należało zostawić na zewnątrz. Wymóg, w jakim stanie  najwyższy kapłan miał wejść do Miejsca Najświętszego, nie dawał miejsca  nawet na cień dumy i poczucia wielkości w obliczu Pana.

„Ubierze świętą lnianą tunikę i na ciele swoim będzie miał lniane spodnie, opasze się lnianym pasem, nawinie sobie lniany zawój. Są to szaty święte; obmyje najpierw swoje ciało wodą, a potem je wdzieje.”(3 Moj. 16:4). Białe lniane szaty– to symbol czystości i  świętości. Taki sens zawsze przypisuje im Pismo Święte: „I odezwał się jeden ze starców, i rzekł do mnie: Któż to są ci przyodziani w szaty białe i skąd przyszli? I rzekłem mu: Panie mój, ty wiesz. A on rzekł do mnie: To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka. Dlatego są przed tronem Bożym i służą mu we dnie i w nocy w świątyni jego, a Ten, który siedzi na tronie, osłoni ich obecnością swoją.” (Obj.7:13-15).

Za każdym razem, gdy arcykapłan wchodził w Świątyni za zasłonę, która rozdzielała miejsce Święte od  Najświętszego i gdzie stała Arka Przymierza (miejsce obecności Boga), nie znał swojego losu. Wszakże Bóg mógł nie przyjąć ofiary Jom Kipur, z powodu niedostatecznej świętości najwyższego kapłana lub nieposłuszeństwa narodu. Dlatego w tym dniu, zbierał się przy Świątyni ogromny tłum ludzi, oczekujący wyniku pełnionej przez arcykapłana służby. Znakiem przyjęcia ofiary, było pojawienie się żywego arcykapłana na dziedzińcu  Świątyni. Jeśli ofiara nie została przyjęta, arcykapłan mógł umrzeć, i wówczas wyciągano go z miejsca Najświętszego, ciągnąc za sznur przywiązany do jego nogi. Nikt oprócz niego, nie miał prawa wchodzić do miejsca Świętego Świętych.   

Kozioł, na którego padł los „dla odpuszczenia” (tlum. Biblii Warszawskiej dla Azazela), symbolizował samego diabła – przyczynę i źródło grzechu. Jest to potwierdzone w kolejnych wersetach  Biblii:

„A gdy skończy obrzęd przebłagania za świątynię, za Namiot Zgromadzenia oraz ołtarz, przyprowadzi kozła żywego. I położy Aaron obie swoje ręce na głowie kozła żywego, i wyzna nad nim wszystkie przewinienia synów izraelskich i wszystkie ich przestępstwa, którymi zgrzeszyli, i złoży je na głowę kozła, i wypędzi go przez wyznaczonego męża na pustynię. Tak poniesie na sobie ten kozioł wszystkie ich przewinienia do ziemi pustynnej; a tamten wypuści tego kozła na pustynię.”(3 Moj. 16:20-22).

Kozioł z grzechami całego ludu, był odsyłany do „ziemi bezludnej” – dosłownie „ziemi postanowienia”, „ziemi wyroku sądu”, lub  „ziemi zagłady”. Według legendy, kozioł był zrzucany ze skały i rozbijał się o kamienie.

Zrzucenie z Nieba – to kara, która zgodnie z Biblią, wykonana została na szatanie:  „I zrzucony został ogromny smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat; zrzucony został na ziemię, zrzuceni też zostali z nim jego aniołowie. I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: Teraz nastało zbawienie i moc, i panowanie Boga naszego, i władztwo Pomazańca jego, gdyż zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem”.(Obj.12:9-10).

Jest napisane, że szatan (diabeł), będzie nie tylko zrzucony z Nieba, ale też wrzucony w przepaść: ” I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.” (Obj.20:1-3).

Na koniec jest powiedziane, że zły duch, „zwodzący wszystkie narody”, przy końcu czasów będzie wrzucony do jeziora ognistego : „A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora z ognia i siarki, gdzie znajduje się też zwierzę i fałszywy prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków.” (Obj.20:10).We wszystkich tych przypadkach, w odniesieniu do szatana użyte są słowa – „rzucać”, „obalić”, „zgładzić”.

W ten sposób, wypędzanie kozła na pustynię i zrzucenie go ze skały, symbolizowało obalenie władzy szatana, oczyszczenie ze wszystkich grzechów i zmazanie konsekwencji całego ludzkiego bezprawia, w rezultacie pełnej pokuty  ludzi, i starania  przybliżyć się do Boga.

Talmud głosi, że w czasie pierwszej Świątyni, kiedy Arka Przymierza stała w miejscu Świętym Świętych, Boża obecność była na tyle odczuwalna, że wyrażała się nieustannie w cudach, dziejących  się w Świątyni. Jeden z cudów, związany był z kozłem odsyłanym na pustynię. Do rogów kozła przywiązywano skrawek czerwonej sierści, i kiedy wyprowadzano zwierzę przez wrota dziedzińca świątynnego , jeden z kapłanów rozrywał ten skrawek sierści na pół. Jedną połowę wieszał nad bramą, a drugą znowu przywiązywał do rogów kozła. Jeśli pokuta ludu była szczera i prawdziwa, to w momencie zrzucania kozła ze skały, skrawek czerwonej sierści wiszącej nad bramą, stawał się biały, zgodnie w tym, co jest powiedziane w proroctwach Izajasza 1:18: „…Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.”

Jeszcze jednym świadectwem  przyjęcia ofiary przez Boga – była zmiana koloru błyszczącej zasłony. Ta zasłona miała grubość dłoni, i była spleciona z wielobarwnych nici. Oddzielała miejsce Święte od Najświętszego.

Talmud, a także Józef Flawiusz i Filon z Aleksandrii zaświadczyli, że kiedy Jezus żył na ziemi, zdarzyło się coś niezwykłego. Jednego roku ofiara została przyjęta i skrawek czerwonej sierści zmienił kolor na biały, a w innym roku – ofiara nie była przyjęta i sierść pozostawała czerwona. To zaczęło się dziać, od tego roku, kiedy Jeszua urodził się na ziemi. W 30 tym roku n.e. gdy Jeszua był ukrzyżowany, umarł i zmartwychwstał, skrawek czerwonej sierści i zasłona w Świątyni, przestały zmieniać kolor i przez kolejne 40  lat, aż  do zniszczenia Świątyni w 70 roku n.e. więcej nie zmieniły już koloru.  

To pochodzi nie z mesjańskich, czy chrześcijańskich źródeł, ale z ortodoksyjnych - żydowskich , które nie uznawały Jeszua. Cudem jest, że te fakty dotarły do nas, i nie zostały zatarte przez rabinów przeciwnych Mesjaszowi Jeszua. W przeciągu 40 lat do momentu zburzenia Świątyni, Bóg pokazał wszystkim , że więcej nie przyjmuje ofiary świątynnej. Smutne jest to, ze większość narodu żydowskiego, jednak nie zrozumiała  przyczyny tej zmiany : została złożona na wszystkie wieki doskonała ofiara Mesjasza Jeszua!

Mat.27:51świadczy także o fakcie, że w momencie śmierci Jeszua, zasłona w Świątyni rozerwała się z góry na dół. Sam Wszechmogący Bóg pokazał przez to, że otwiera swobodny dostęp do Siebie w Niebie.

W Jom Kippur w synagogach czyta się Księgę proroka Jonasza, gdzie jest objawiony sens Dnia Odkupienia: wybaczenie dla tych, kto pokutuje i wraca na prawidłową drogę. Na przykładzie pogańskiego miasta Niniwy, o którym jest mowa w tej Księdze, widać, ze Bóg wybacza, jeśli widzi naprawdę skruszone serce. Jonasz głosił mieszkańcom Niniwy, że przez ich nieczystość miasto zostanie zniszczone. I wszyscy mieszkańcy, od króla do ostatniego niewolnika, posłuchali głosu proroka, pokutowali i uratowali się  od Bożego gniewu.

Pierwsze wspólnoty mesjańskie kontynuowały obchody tego święta razem z Judejczykami. W Dziejach Apostolskich 27:9jest mowa o jesiennym poście i święcie, jak o czymś naturalnym.  Wierzący wiedzieli, że kiedy zaczyna się post, to zmienia się pogoda, kierunek wiatrów. Powszechne przestrzeganie postu świadczy o tym, że obchody Jom Kippur były zwyczajnym, corocznym świętowaniem. Ale świętowano całkiem po nowemu: Jeszua stał się ofiarą za grzech, Jeszua został „kozłem odpuszczenia”, Jeszua stał się naszym Arcykapłanem.

Kalendarzowy post był jeden i ten sam dla wszystkich Żydów, w święto Jom Kippur. Obowiązywało 25 godzin ścisłego wstrzymywania się od jedzenia i picia. To był obowiązkowy post – wszelkie inne posty były nieobowiązkowe. Poganie, słyszący słowo „post”, wiedzieli , że chodzi o post 7-go miesiąca, ponieważ wszyscy „czciciele Boga” spośród Greków, Rzymian, Egipcjan i innych narodów obchodzili to święto razem z Judejczykami i mesjańskimi Żydami.

W Nowym Testamencie, w liście do Hebrajczyków (w 9-tym i 10-trym rozdziale), jest napisane, kim Jeszua stał się dla nas: „Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący, Wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia. Bo jeśli krew kozłów i wołów oraz popiół z jałowicy przez pokropienie uświęcają skalanych i przywracają cielesną czystość, O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.” (Hbr.9:11-14)

Jeszua stał się ofiarą i kozłem odpuszczenia, na Którego Bóg włożył grzechy całego Izraela: „Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich.” (Iz.53:6).

Jeszua stał się dla nas Arcykapłanem, niebiańskim Orędownikiem przed Ojcem. Jeszua po swoim zmartwychwstaniu, pokazał się żywy Swoim uczniom,  co było dowodem, że Jego ofiara została przyjęta przez Boga. On – Arcykapłan na wzór Melchizedeka, Król prawdy, sprawiedliwości  i pokoju. (Ps.109:4, Hbr.7:11-22). Nasz Arcykapłan wszedł do miejsca Świętego Świętych i otworzył je na zawsze dla Bożych dzieci. I  każdego dnia możemy świętować dzień odkupienia, wchodzić w tą łaskę, która  niszczy wszystkie diabelskie kajdany i rozrywa ziemskich więzy.

Jeszua – ofiara, mająca siłę, nie tylko pokrywać nasze grzechy, ale też zmienić naszą grzeszną naturę na sprawiedliwą: „Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni.”(Hbr.10:14).

Dlatego Jom Kippur dla Bożych dzieci – to święto wyzwolenia i uświęcenia! A nasze wyzwolenie- jest dla radości przed Bogiem i dla  służenia Jemu!

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов