Jom Kippur

Опубликовано в Jom Kippur

shofar rosh haShana
W czasie tego święta,  we współczesnym Izraelu ulice pustoszeją, ponieważ zezwala się jeździć tylko  karetkom, wozom policyjnym i ochronie przeciwpożarowej.

Nie pracują porty lotnicze, transport publiczny, stacje telewizyjne i radiowe. Cóż to jest za święto, i jakie odniesienie ma ono do nas?

I. Historia święta

Nazwa „Jom Kippur”, tłumaczona na język polski  jako  „Dzień Odkupienia”. Święto obchodzone jest dziesiątego dnia miesiąca Tiszri i jest końcowym dniem z dziesięciu dni pokuty.

Nazwa „Jom Kippur” pojawiła się w średniowiecznej rabinistycznej literaturze; w  Torze to święto nazwane jest Jom-ha-Kippurim ( Dzień zakrycia, albo ukrycia grzechów). Słowo „kippur” pochodzi od dwóch hebrajskich słów : „kofer” – „wykup pieniężny” i „kaporet” – „pokrycie” lub „skrycie”.

Jeszcze 1-go dnia Tiszri, na Rosz-Haszana, Żydzi zaczynają pozdrawiać się wzajemnie słowami: „Leszana towa tikatewu !” („Obyście byli zapisani na dobry rok”).  Folklor żydowski mówi, że Bóg zapisuje w księdze imiona tych, którzy przeżyją ten rok. Oczywiście oni nie wierzą w dosłowną „Księgę życia” - pamięć Boga jest więcej niż wystarczająca, aby pamiętać losy każdego, On nie ma potrzeby  tego zapisywać. Ale wyobraźnia ludzi, już dawno wymyśliła „Księgę życia i śmierci”. I podczas modlitwy, Żydom wydaje się, że przed Bogiem leżą dwie otwarte księgi. Sprawiedliwi są zapisani w „Księdze życia” , a grzesznicy – w „Księdze śmierci”.  Losy tych, którzy są  „po środku”, ważą się w okresie pomiędzy Rosz-Haszana (1 dniem  Tiszri), a Jom Kipur (10 dniem Tiszri). Dlatego te 10 dni nazywanych jest  „dniami pokuty” (dosłownie drżenia, dopisek tłumacza) , ponieważ nasze zachowanie w tych dniach ma wpływ na decyzję Boga.

33 wieki temu na pustyni Synaj, kiedy naród Izraela upadł i oddawał pokłon złotemu cielcowi, Mojżesz wszedł na górę Synaj błagać Boga o wybaczenie dla swojego narodu.  W dzień Jom Kippur Mojżesz powrócił, przyniósł nowe tablice Przymierza razem z radosną nowiną : „Wybaczyłem według Słowa Swego…” Od tego czasu Jom Kippur stał się dniem Przebaczenia i jednocześnie pierwszym dniem studiowania Tory : „Ukorzycie się w waszych duszach. Ustawa to wieczna.” (3 Moj.16:31).

Żaden inny naród, ani w starożytności, ani w naszych czasach, nie ma w swoim prawodawstwie czy w tradycjach dnia, który choć przypominałby w swojej głębi dzień Jom Kippur – Dzień odkupienia. „To jest dzień oczyszczenia, uwolnienia od wszystkich grzechów, i przebaczenia, które daruje Wszechmogący według Swego miłosierdzia. Ten, który odpokutował, jest w Jego oczach jak niewinny” (Filon z Aleksandrii). Ten dzień był jednym z najbardziej uroczystych i wzniosłych dni w roku.

„I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowy: Dziesiątego dnia jednak tego samego siódmego miesiąca będzie dzień pojednania. Będzie to dla was święte zgromadzenie. Ukorzycie się i złożycie Panu ofiary ogniowe. Żadnej pracy w tym dniu wykonywać nie będziecie, gdyż jest to dzień pojednania, aby pojednać się z Panem, Bogiem waszym.” (3 Moj.23:26-28).

Ten dzień całkowicie– „od wieczora do wieczora”,  poświęcony jest  pokucie, modlitwom, czytaniu Pisma Świętego. W czasie tego  święta nakazuje się ukorzenie, wstrzymywanie od jakichkolwiek prac, i pełny post jedną dobę -  na znak pokuty przed Wszechmogącym Sędzią. Żydzi wierzą, że w Jom Kippur ich grzechy na pewno zostaną przebaczone. Ale nikt nie oczekuje na przebaczenie, które otrzyma dzięki swojej sprawiedliwości lub zasługom, każdy oczekuje na przejaw  miłosierdzia Najwyższego: „Każdy zaś, kto się nie ukorzy w tym dniu, będzie wytracony ze swojego ludu. Każdego, kto w tym dniu wykonywać będzie jakąkolwiek pracę, wytępię spośród jego ludu. Żadnej pracy wykonywać nie będziecie; jest to wieczna ustawa dla waszych pokoleń we wszystkich siedzibach waszych. Jest to sabat, dzień całkowitego odpoczynku. Ukórzcie się więc. Dziewiątego dnia tego miesiąca wieczorem, od wieczora do wieczora obchodzić będziecie wasz sabat.” (3 Moj.23:29-32).

Dlaczego pomiędzy pokorą a postem jest postawiony znak równości? Jednym z najsilniejszych odczuć, jakie człowiek może doświadczyć – jest  odczucie głodu. I jeśli człowiek nauczy się poddawać to odczucie wyższym celom, to będzie mógł prawidłowo kierować swoim życiem. W Biblii „pokora” i  „post”, zazwyczaj są blisko siebie.

II. Porządek obrzędów w Jom Kippur

Kiedy Świątynia w Jerozolimie stała w całej swej okazałości i pięknie na górze Moria, to uroczysta atmosfera tego dnia skupiała się w Świątyni, w odświętnych  nabożeństwach i składanych ofiarach.

To był jedyny dzień w roku, kiedy arcykapłan wchodził do Świętego Świętych Świątyni, po złożeniu ofiary za odkupienie swojego własnego grzechu i grzechów kapłanów, a następnie kolejnej ofiary  - za grzechy ludu.

Po śmierci Nadab i Abihu, którzy próbowali samowolnie przynieść do Miejsca Najświętszego własne ofiary ogniowe (3 Moj. 10:1-2), Bóg dał określone polecenia i  szczegółowe warunki, na których arcykapłan mógł wejść do Świętego Świętych, jeden jedyny raz w roku. Miało to być w Jom Kippur, aby wypełnić przykazanie przynosząc kadzidła przed Arkę Przymierza. Każdy, kto naruszyłby to przykazanie, czy to arcykapłan, czy zwykły kohen (kapłan), zostałby surowo ukarany przez Boga.

Przygotowania zaczynały się siedem dni do Dnia Odkupienia. Przez ten czas arcykapłan nie wychodził poza dziedziniec Świątyni. W noc przed Jom Kippur, arcykapłan nie spał, a mędrcy czytali przed nim Księgi proroków, Hioba, Ezdrasza, Daniela. 

Oczyszczenie z własnych grzechów (złożenie ofiary we własnym imieniu) było pierwszym aktem, który sprawował arcykapłan , rozpoczynając służbę w Świątyni w Jom Kippur.

W miejsce Święte Świętych arcykapłan mógł wejść ubrany na biało, a nie w swoich czterech szatach (pektorał, efod, płaszcz wierzchni, szata bogato zdobiona). Ten strój, dany mu jako symbol „chwały i majestatu”  należało zostawić na zewnątrz. Wymóg, w jakim stanie  najwyższy kapłan miał wejść do Miejsca Najświętszego, nie pozostawiał  miejsca  nawet na cień dumy i poczucia wielkości w obliczu Pana.” (3 Moj. 16:4).

Ten dzień wyróżnia się także tym, że naród Izraela spaja się w jedną całość i jest składana jedna ofiara, przeznaczona dla odkupienia wszystkich synów Izraela. Słowa pokuty wypowiada się w imieniu całego narodu.

Wymogiem Jom Kippur było również oczyszczenie domu (rodziny) arcykapłana i kapłanów przez złożenie ofiary. Kapłani będący potomkami Aarona i należący do pokolenia Lewiego, są wyodrębnieni jako oddzielny ród, posiadający prawo składania ofiar w Świątyni. W tym momencie, kiedy arcykapłan wkładał ręce na głowę ofiary, wyznawał swoje grzechy i prosił o wybaczenie za cały klan kapłanów. Słowa tej pokuty zachowały się do dnia dzisiejszego:
„O Boże, grzeszyłem, wykrzywiałem drogi swoje, popełniałem przestępstwa przed Tobą, ja i mój dom, i synowie Aarona, święci Twojego narodu. Wybacz grzechy, bezprawia i wykroczenia, które popełniłem ja sam; które popełnił przeciwko prawu mój dom i ja, synowie Aarona”.

Za własne grzechy i za grzechy kapłanów, arcykapłan przynosił ofiarę z cielca, a za grzechy narodu – jednego z kozłów: „Następnie Aaron rzuci losy o te dwa kozły: jeden los dla Pana, a drugi los dla Azazela.”  (dla odpuszczenia)  (3 Moj.16:8)

Kozła, na którego padł los „dla Pana”, kapłan przynosił w ofierze, a jego krwią kropił wieko Arki Przymierza i miejsce Święte Świętych.

Kozła, na którego padł los „dla odpuszczenia”, przyprowadzano do arcykapłana. Ten wkładał na kozła ręce, wypowiadał nad nim grzechy całego narodu i wysyłał na pustynię.

Kogo symbolizowało drugie zwierzę? Zgodnie z tradycyjnym tłumaczeniem Biblii, było ono przeznaczone „dla odpuszczenia”. W oryginale jest powiedziane „la-Azazal” – „dla Azazela. Kim był Azazel? Jest o nim mowa w apokryficznej Księdze Henocha, w innych starożytnych apokryfach, a także w Talmudzie i Midraszach.  To - dowódca sił demonicznych, książę upadłych aniołów. Księga Henocha opowiada, że podczas upadku aniołów, którzy łączyli się z córkami ludzkimi (Rdz. 6: 1-6), Azazel podsycał wrogość między ludźmi, ucząc ich magii i sporządzania broni: „Azazel nauczył ludzi wyrabiać miecze, sztylety, tarcze i napierśniki. Pokazał im metale i sposób ich obróbki: bransolety i ozdoby, sztukę malowania oczu i upiększania powiek, bardzo cenne i wyszukane kamienie i wszelki [rodzaj] kolorowych barwników. I świat uległ zmianie. Nastała wielka niegodziwość i wielki nierząd. Pobłądzili, a wszystkie ich drogi stały się zepsute.”(Henoch 8:1-2)

Jest tam również powiedziane, że Azazel : „(…)  nauczył wszelkiej niegodziwości na ziemi i odsłonił odwieczne tajemnice przechowywane w niebie.” (Henoch 9:6). Pan ciężko go ukarał, polecając aniołowi Rafałowi : „(…) Zwiąż Azazela za ręce i nogi i wrzuć go do ciemności… Niech tam przebywa na zawsze! Przykryj jego oblicze, żeby nie mógł widzieć światła! I żeby w wielki dzień sądu mógł być wrzucony do ognia….” (Henoch 10:4-6).

Ten obrzęd nie mówi jednak o tym, że kozioł był składany w ofierze lub w darze demonowi zła jako „przebłaganie”.  Byłoby to całkowicie sprzeczne z nakazem Księgi Kapłańskiej: „…I nie będą już zarzynali swoich zwierząt na rzeźną ofiarę dla demonów, z którymi popełniają cudzołóstwo. Będzie to dla nich ustawą wieczną dla ich pokoleń.” (3 Moj. 17:7).

Słowem „demony” jest wyrażone słowo „seirim” – „kudłate”, „kosmate”, „kozły”. Chodzi o kozłowate demony (biesy), których kult przejęli od pogan Izraelici odstępujący od Tory : „Pobudzili jego zazdrość cudzymi bogami. Podniecili go obrzydliwościami, składali ofiary demonom, które nie są bogami, bogom, których ojcowie wasi nie znali, nowym, które niedawno się pojawiły.” (5 Moj. 32: 16-17)

Samo imię Azazel pochodzi os słowa „az” – „kozioł”.  Według Biblijnego światopoglądu, o przynoszeniu takiemu demonowi ofiar czy darów, nie może być mowy.

Zatem, kozioł, na którego padł los „dla Azazela” symbolizował samego diabła – przyczynę i źródło grzechu. Jest to potwierdzone w kolejnych wersetach  Biblii: „A gdy skończy obrzęd przebłagania za świątynię, za Namiot Zgromadzenia oraz ołtarz, przyprowadzi kozła żywego. I położy Aaron obie swoje ręce na głowie kozła żywego, i wyzna nad nim wszystkie przewinienia synów izraelskich i wszystkie ich przestępstwa, którymi zgrzeszyli, i złoży je na głowę kozła, i wypędzi go przez wyznaczonego męża na pustynię. Tak poniesie na sobie ten kozioł wszystkie ich przewinienia do ziemi pustynnej; a tamten wypuści tego kozła na pustynię.”(3 Moj. 16:20-22).

Kozioł z grzechami całego ludu, był odsyłany do „ziemi bezludnej” – dosłownie „ziemi postanowienia”, „ziemi wyroku sądu”, lub  „ziemi zagłady”. Według legendy, kozioł był zrzucany ze skały i rozbijał się o kamienie.

Zrzucenie z Nieba – to kara, która zgodnie z Biblią, wykonana została na szatanie:  „I zrzucony został ogromny smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, który zwodzi cały świat; zrzucony został na ziemię, zrzuceni też zostali z nim jego aniołowie. I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: Teraz nastało zbawienie i moc, i panowanie Boga naszego, i władztwo Pomazańca jego, gdyż zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem”.(Obj.12:9-10).

Jest napisane, że szatan (diabeł), będzie nie tylko zrzucony z Nieba, ale też wrzucony w przepaść: „I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.” (Obj.20:1-3).

Na koniec jest powiedziane, że zły duch, „zwodzący wszystkie narody”, przy końcu czasów będzie wrzucony do jeziora ognistego : „A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora z ognia i siarki, gdzie znajduje się też zwierzę i fałszywy prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków.” (Obj.20:10).We wszystkich tych przypadkach, w odniesieniu do szatana użyte są słowa – „rzucać”, „obalić”, „zgładzić”.

W ten sposób, wypędzanie kozła na pustynię i zrzucenie go ze skały, symbolizowało obalenie władzy szatana, oczyszczenie ze wszystkich grzechów i zmazanie konsekwencji całego bezprawia narodu żydowskiego, w rezultacie jego pełnej pokuty, i starania przybliżenia się do Boga. Talmud głosi, że w czasie pierwszej Świątyni, kiedy Arka Przymierza stała w miejscu Świętym Świętych, Boża obecność była na tyle odczuwalna, że wyrażała się nieustannie w cudach, dziejących  się w Świątyni. Jeden z cudów, związany był z kozłem odsyłanym na pustynię. Do rogów kozła przywiązywano skrawek czerwonej sierści, i kiedy wyprowadzano zwierzę przez wrota dziedzińca świątynnego , jeden z kapłanów rozrywał ten skrawek sierści na pół. Jedną połowę wieszał nad bramą, a drugą znowu przywiązywał do rogów kozła. Jeśli pokuta ludu była szczera i prawdziwa, to w momencie zrzucania kozła ze skały, skrawek czerwonej sierści wiszącej nad bramą, stawał się biały, zgodnie w tym, co jest powiedziane w proroctwach Izajasza 1:18: „…Choć wasze grzechy będą czerwone jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, staną się białe jak wełna.” Jeszcze jednym świadectwem  przyjęcia ofiary przez Boga – była zmiana koloru połyskującej zasłony (porohet). Ta zasłona miała grubość dłoni, i była spleciona z wielobarwnych nici. Oddzielała miejsce Święte od Najświętszego.

Talmud, a także Józef Flawiusz i Filon z Aleksandrii zaświadczyli, że kiedy Jezus żył na ziemi, zdarzyło się coś niezwykłego. Jednego roku ofiara została przyjęta i skrawek czerwonej sierści zmienił kolor na biały, a w innym roku – ofiara nie była przyjęta i sierść pozostawała czerwona. To zaczęło się dziać, od tego roku, kiedy Jeszua urodził się na ziemi.

W 30 tym roku n.e. gdy Jeszua był ukrzyżowany, umarł i zmartwychwstał, zasłona w Świątyni, przestała zmieniać kolor. Tak było do zniszczenia Świątyni w 70 roku n.e.

To pochodzi nie z mesjańskich, czy chrześcijańskich źródeł, ale z ortodoksyjnych - żydowskich , które nie uznawały Jeszua. Cudem jest, że te fakty dotarły do nas, i nie zostały zatarte przez rabinów przeciwnych Mesjaszowi Jeszua.

W przeciągu 40 lat do momentu zburzenia Świątyni, Bóg pokazał wszystkim , że więcej nie przyjmuje ofiary świątynnej. Smutne jest to, ze większość narodu żydowskiego, jednak nie zrozumiała  przyczyny tej zmiany : została złożona na wszystkie wieki doskonała ofiara Mesjasza Jeszua!

Talmud zaświadcza także o fakcie, że w momencie śmierci Jeszua, zasłona w Świątyni rozerwała się z góry na dół. Sam Wszechmogący Bóg pokazał przez to, że otwiera swobodny dostęp do Siebie w Niebie.

Za każdym razem, gdy arcykapłan wchodził w Świątyni za zasłonę, która rozdzielała miejsce Święte od  Najświętszego i gdzie stała Arka Przymierza (miejsce obecności Boga), nie znał swojego losu. Wszakże Bóg mógł nie przyjąć ofiary Jom Kipur, z powodu niedostatecznej świętości najwyższego kapłana lub nieposłuszeństwa narodu!  Dlatego w tym dniu, zbierał się przy Świątyni ogromny tłum ludzi, oczekujący wyniku pełnionej przez arcykapłana służby. Znakiem przyjęcia ofiary, było pojawienie się żywego arcykapłana na dziedzińcu  Świątyni. Jeśli ofiara nie została przyjęta, arcykapłan mógł umrzeć, i wówczas wyciągano go z miejsca Najświętszego, ciągnąc za sznur przywiązany do jego nogi. Nikt oprócz niego, nie miał prawa wchodzić do miejsca Świętego Świętych.  

III. Tradycje, główne modlitwy Jom Kippur

3.1.W Jom Kippur w synagogach czyta się Księgę proroka Jonasza, gdzie jest objawiony sens Dnia Odkupienia: wybaczenie dla tych, którzy pokutują i wracają na prawidłową drogę.

Na przykładzie miasta Niniwy widać, ze Bóg wybacza, jeśli widzi twoje skruszone serce. Jonasz wezwał mieszkańców Niniwy do pokuty za grzechy, i tym samym uprzedził, że w przeciwnym razie miasto i ludzie zginą. I wszyscy mieszkańcy, od króla do ostatniego niewolnika, posłuchali głosu proroka, wyrzekli się grzesznego życia i uratowali się od Bożego gniewu.

3.2. Jom Kippur rozpoczyna się 18 minut do zachodu słońca. Pani domu zapala świece , podobnie jak przed nastaniem soboty.

3.3.W Jom Kippur obowiązuje ścisły post nakazany przez Torę (3 Moj. 23:27). Post zaczyna  się godzinę do rozpoczęcia święta i kończy się po upływie 25 godzin. W poście biorą udział chłopcy, którzy skończyli 13 lat i dziewczynki – 12 lat.

W czasie II wojny światowej w niemieckim obozie dla jeńców z zachodu, było niemało Żydów.  Oni rozumieli czym grozi im demonstracja religijności w obozie, ale żydowska iskra płonąca wiecznie w ich sercach, pomogła pokonać wątpliwości. Nie ogłaszając tego wcześniej, ale też nie skrywając, Żydzi w Jom Kippur zebrali się w jednym z baraków. Nadszedł czas modlitwy Jom  Kippur „Kol nidrei” („Wszystkie obietnice”). Jakim zdziwieniem było dla modlących się, kiedy do baraku jeden za drugim zaczęli wchodzić oficerowie i żołnierze! Poważnie ryzykując, przychodzili na swoje żydowskie święto i pozwalali porwać się melodii tej majestatycznej modlitwy.

Pomimo faktu, że Jom Kipur jest zdominowany przez temat życia i śmierci, to jest uważany za szczęśliwy dzień. Jeśli ludzie przeżyli święto właściwie, pojednali się ze wszystkimi swoimi bliskimi, znajomymi, i z Bogiem, to czują  głęboką radość przebaczenia i wynikającą z tego wolność.

IV.Święto Jom Kippur w Nowym Testamencie

Pierwsze wspólnoty mesjańskie kontynuowały obchody tego święta razem z Judejczykami. W Dziejach Apostolskich 27:9 jest mowa o jesiennym poście i święcie, jak o czymś naturalnym.  Wierzący wiedzieli, że kiedy zaczyna się post, to zmienia się pogoda, kierunek wiatrów. Powszechne przestrzeganie postu świadczy o tym, że obchody Jom Kippur były zwyczajnym, corocznym świętowaniem. Ale świętowano w całkiem nowy sposób : Jeszua stał się ofiarą za grzech, Jeszua został „kozłem odpuszczenia”, Jeszua stał się naszym Arcykapłanem. Dlatego nie musimy czekać i patrzeć, czy kawek sierści wybieleje, czy zasłona zmieni swój kolor, albo czy arcykapłan wyjdzie z miejsca najświętszego!

Kalendarzowy post był jeden i ten sam dla wszystkich Żydów, w święto Jom Kippur. Obowiązywało 25 godzin ścisłego wstrzymywania się od jedzenia i picia. To był obowiązkowy post – wszelkie inne posty były nieobowiązkowe. Poganie, słyszący słowo „post”, wiedzieli , że chodzi o post 7-go miesiąca, ponieważ wszyscy „czciciele Boga” spośród Greków, Rzymian, Egipcjan obchodzili to święto razem z Judejczykami i mesjańskimi Żydami.

V. Prorocze znaczenie święta

W Nowym Testamencie, w liście do Hebrajczyków (w 9-tym i 10-trym rozdziale), jest napisane, kim Jeszua stał się dla nas: „Lecz Chrystus, który się zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych, wszedł przez większy i doskonalszy przybytek, nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata pochodzący, Wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją, dokonawszy wiecznego odkupienia. Bo jeśli krew kozłów i wołów oraz popiół z jałowicy przez pokropienie uświęcają skalanych i przywracają cielesną czystość, O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.” (Hbr.9:11-14)

Jeszua stał się dla nas Arcykapłanem, niebiańskim Orędownikiem przed Ojcem. Jeszua po swoim zmartwychwstaniu, pokazał się żywy Swoim uczniom,  co było dowodem, że Jego ofiara została przyjęta przez Boga. Nasz Arcykapłan wszedł do miejsca Świętego Świętych i otworzył je na zawsze dla wiernych dzieci. I  każdego dnia możemy świętować dzień odkupienia, wchodzić w tą łaskę, która niszczy wszystkie diabelskie kajdany i rozrywa ziemskich więzy.

Tora mówi, że do Świętego Świętych mógł wejść tylko kapłan z pokolenia Lewitów, tylko potomek Aarona. W takim razie, nie jest jasne, dlaczego Jeszua Mesjasz jest nazywany Arcykapłanem? Jakie prawo miał Jeszua, aby wejść do Świętego Świętych niebiańskiej Świątyni?

Jeszua – to nie jest Arcykapłan z pokolenia i rodu Aarona. On jest Arcykapłanem -  na wzór Melchizedeka, Król prawdy, sprawiedliwości  i pokoju. (Ps.109:4, Hbr.7:11-22).

Jeszua stał się też ofiarą i kozłem odpuszczenia, na Którego Bóg włożył grzechy całego Izraela: „Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich.” (Iz.53:6).

Jeszua – ofiara, mająca siłę, nie tylko pokrywać nasze grzechy, ale też zmienić naszą grzeszną naturę na sprawiedliwą: „Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni.”(Hbr.10:14). Grzech może być odpuszczony tylko przez przelanie krwi - jest to prawo, które ustanowił Bóg. W Swojej łasce Bóg zastąpił krew ludzi - krwią zwierząt składanych w ofierze, aby ludzie nie umierali za swoje grzechy. Potem, z miłości do nas, zastąpił ją krwią Swojego Syna.

To jest święto wyzwolenia i uświęcenia! A nasze wyzwolenie - jest dla radości przed Bogiem i dla  służenia Jemu!

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов