WSZYSTKO O ŚWIĘCIE SZAWUOT

Опубликовано в Szawuot

shavuot 2016

Jednym ze świąt, które zaleca świętować Tora jest Szawuot, znane również jako Święto Tygodni, a w tradycji chrześcijańskiej bardziej jako Pięćdziesiątnica (Kpł. 23:15-22; Pwt. 16:9-12).

ASPEKTY ŚWIĘTA Z PUNKTU WIDZENIA TORY I BRIT HADASHA. 

W biblijnym Izraelu podczas tego święta, a także na Pesach i Sukkot, cała męska populacja musiała odbyć pielgrzymkę do Jerozolimy, aby oddać pokłon Bogu w Świątyni: „Trzy razy w roku zjawi się każdy mężczyzna z pośród was przed Panem, Bogiem twoim, na miejscu, które wybierze: w Święto Przaśników, w Święto Tygodni i w Święto Szałasów…”( Powt.16:16). Dlatego Szawuot odnosi się do tzw. Świąt pielgrzymich. Kiedy już istniała duża żydowska diaspora, szczególnie w okresie Imperium Rzymskiego, wielu Żydów ze wszystkich zakątków Imperium, oraz z innych krajów, starało się pielgrzymować na Szawuot do Jerozolimy. Do Żydów przyłączali się także przedstawiciele innych narodów, którzy uwierzyli w Boga Izraela, tak zwani : „czczący Boga”. Część z nich stawała się Prozelitami, to znaczy – ludźmi konwertowanymi na Judaizm i przestrzegającymi Tory. W Dziejach Apostolskich 2:9-11 czytamy, o zebraniu się w Jerozolimie na Szawuot ogromnej ilości pielgrzymów „Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii i Pamfilii, Egiptu i części Libii, położonej obok Cyreny, i przychodnie rzymscy. Zarówno Żydzi jak prozelici, Kreteńczycy i Arabowie …”

Nazwa święta Szawuot pochodzi z wytycznych Tory. Słowo „shavuot” oznacza „tygodnie”, „shavua” po hebrajsku to „tydzień , siedem.” Tora nakazuje świętować Szawuot, po siedmiu tygodniach po pierwszym dniu Pesach: „Od następnego dnia po sabacie, kiedyście przynieśli snop dla dokonania obrzędu potrząsania, odliczycie sobie pełnych siedem tygodni. Aż do następnego dnia po siódmym sabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę z pokarmów dla Pana.” (Kpł.23:15-16).

Liczenie Omeru

sh 5 16

Odliczanie dni od Pesach do Szawuot nazywa się „sefirat ha-omer”„liczenie omeru”. Omer (w synodalnym wydaniu Biblii homer) – to miara substancji sypkich, w tym przypadku jęczmienia. W dniach Paschy rozpoczynały się żniwa jęczmienia, a w Szawuot - zbiory pszenicy. Pomimo faktu, że w dzisiejszych czasach Szawuot obchodzony jest zawsze tego samego dnia - 6 go dnia miesiąca Siwan, to dni okresu Omeru są nadal liczone, jako , że jest to czas oczekiwania na Szawuot.

W ortodoksyjnej tradycji żydowskiej, pierwsze 32 dni „sefirat ha-omer” są uważane za dni smutku. To czas podobny do żałoby po zmarłych. Na przykład w tym okresie nie strzyże się włosów i nie organizuje ślubów. Pochodzenie takiej żałoby nie jest znane. Jedną z wersji na wyjaśnienie tego jest fakt, że wielu studentów Rabin Akiby w II w p.n.e. w okresie liczenia Omeru zmarło na dżumę. 33 – go dnia „sefirat ha-omer” epidemia ustała. Uważa się również, że tego dnia zakończył się pierwszy, zwycięski etap powstania Bar-Kochby (132 r. n.e.), kiedy rebelianci wyparli siły rzymskie poza obszar Judei. W związku z zakończeniem epidemii i zwycięstwem rebeliantów w powstaniu, data „Lag ba-Omer” ( „trzydziesty trzeci dzień Omer”) jest uważana za półmetek święta. Zaczynają się uroczystości i często wśród Żydów można zaobserwować prawdziwy boom na strzyżenie włosów i wysyp ślubów. Dla kabalistów data jest istotna z powodu uznania tego dnia za dzień śmierci słynnego mistyka Szymona Bar-Jochai, ucznia Rabina Akiby i rzekomego autora mistycznej średniowiecznej książki „Zohar”. Żydzi nieortodoksyjni generalnie nie uznają za konieczne, aby przestrzegać ograniczeń etapu smutku w „sefirat ha-omer” . Żydzi wierzący w Jeszuę Mesjasza, mogą wykorzystać tradycję żydowską w „sefirat ha-omer” dla wzmożonego poszukiwania Boga i zbliżania się do Niego. Podstawą tego duchowego procesu – jest Boże pragnienie, aby Jego naród przybliżał się do swego Stwórcy i kochającego Ojca: "Szukajcie Pana, dopóki można Go znaleźć, wzywajcie go, dopóki jest blisko!” (Iz. 55: 6).

Aspekty święta Szawuot.

Święto Szawuot ma kilka ważnych aspektów, które uzupełniają się nawzajem i jednocześnie każdy z nich ma szczególne znaczenie. Jeden z aspektów ma przyrodniczy charakter i jest związany z rocznym cyklem rolnym w biblijnym Izraelu. Rolnictwo było głównym zajęciem starożytnych Izraelitów, a sukcesy rolnicze świadczyły o zagospodarowaniu w Kanaanie, który stał się dla Izraelitów Erec Israel, czyli Ziemią Izraela, którą Bóg nakazał im posiąść. Chodzi o to, że Żydzi, otrzymawszy na Synaju przykazanie o świętowaniu Szawuot, nie mogli go świętować w pełni, dopóki nie zawładnęli Kanaanem i nie zaczęli uprawiać ziemi. Sukces rolnictwa był także dowodem na Bożą przychylność dla Izraelitów. 

sh 4 16

Szawuot był świętem rozpoczęcia zbiorów pszenicy. Rolnicy musieli ciężko pracować, aby później zbierać plony. Jeśli naród miał prawidłową postawę wobec Boga, to zgodnie z Bożym upodobaniem, niebo w swoim czasie dawało deszcz, a ziemia dawała obfity plon: „ zatem, jeżeli słuchać będziecie moich przykazań, które Ja wam dziś daję, miłując Pana, Boga waszego, i służąc mu z całego serca swego i z całej swojej duszy, To On będzie spuszczał deszcz na waszą ziemię we właściwym czasie: jesienny i wiosenny, a ty będziesz zbierał swoje zboże, swój moszcz i swoją oliwę; On też będzie dawał na twoich polach trawę dla twego bydła, a ty będziesz jadał do syta. Strzeżcie się, aby wasze serce nie dało się zwieść i abyście nie odstąpili i nie służyli bogom innym i nie oddawali im pokłonu, Gdyż Pan wybuchnie na was gniewem i zamknie niebiosa, że nie będzie deszczu, a ziemia nie wyda swego plonu, i szybko zginiecie w tej pięknej ziemi, którą Pan wam daje” (Powt. 11:13-17).

Kiedy pszenica się podnosiła, pęczniały kłosy, Żydzi dziękowali Bogu za to, że ochronił ich urodzaj od suszy i składali Mu ofiary. Do Świątyni w Jerozolimie przynoszono dwa chleby z drożdżowego ciasta, wypieczone z mąki świeżego plonu, oraz owoce, jako szczególny rodzaj ofiary „Bikkurim”. Tora w detalach opisuje rytuał przynoszenia ofiar: „ … Aż do następnego dnia po siódmym sabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę z pokarmów dla Pana. Ze swoich siedzib przyniesiecie na obrzęd potrząsania po dwa chleby, każdy z dwóch dziesiątych efy przedniej mąki. Będą one upieczone na kwasie jako pierwociny dla Pana. Oprócz chleba złożycie w ofierze siedem rocznych jagniąt bez skazy, jednego cielca i dwa barany; będą one ofiarą całopalną dla Pana wraz z ich ofiarą z pokarmów i ofiarami z płynów. Są to ofiary ogniowe, woń przyjemna dla Pana. Przyrządzicie też jednego kozła na ofiarę za grzech i dwa roczne jagnięta na ofiarę pojednania. Kapłan dokona nimi wraz z chlebem pierwocin i oboma jagniętami obrzędu potrząsania przed Panem; są one poświęcone Panu, a należą do kapłana” (Kpł. 23:16-20). Przynoszono również dobrowolne obfite ofiary: „I będziesz obchodził Święto Tygodni na cześć Pana, Boga twego, z dobrowolnymi szczodrymi darami, jakie dawać będziesz odpowiednio do tego, jak pobłogosławił ci Pan, Bóg twój” (Pwt.16:10).

Obfitymi ofiarami Izraelici składali Bogu dziękczynienie nie tylko za urodzaj, ale też za to, że Bóg dał im wolność od niewoli egipskiej i odziedziczyli ziemię opływającą w mleko i miód. Świętowanie odbywało się w wielkim weselu– z wyraźnymi, jawie wyrażanymi przejawami radości. Fragment Tory 16:11-15 kilkakrotnie nakazuje weselić się przed Panem podczas tego święta – przy czym weselić miał się każdy i wolny i niewolnik, Izraelita i przychodzień, kapłani i lewici oraz prosty lud. Wszyscy w dosłowny sposób musieli wypełniać to przykazanie: „I raduj się…”. A dziękować Bogu i radować się przed Nim było za co. I ta wdzięczność również miała być wyrażana w sposób dosłowny : „… lecz nie zjawi się przed Panem z próżnymi rękami, Ale każdy przyjdzie z odpowiednim darem swoim według błogosławieństwa, jakiego Pan, Bóg twój, ci udzielił” (Pwt.16:16-17).

sh 6 16

Jeszcze jednym ważnym aspektem święta Szawuot jest to, że w dni Szawuot Żydzi otrzymali Torę u stóp Synaju. W dniach Pesach Żydzi, po wyjściu z Egiptu, otrzymali wolność fizyczną, a w Szawuot - wolność duchową. Właśnie w momencie otrzymania Tory i zawarcia przymierza z Wszechmogącym Bogiem, naród żydowski z tłumu byłych niewolników przekształcił się w Boży naród, naród Biblii. Dlatego Szawuot często jest postrzegane jako „ostateczny Pesach”. Tora mówi w odniesieniu do świąt Szawuot i Pesach : „I będziesz pamiętał, że byłeś niewolnikiem w Egipcie, więc będziesz przestrzegał i wykonywał te przepisy” (Pwt.16:12). Tym samym Tora podkreśla, że wyzwolenie z niewoli, na które wskazuje Pesach, powinno wzrosnąć w wolność służenia Bogu. Szawuot właśnie podkreśla związek między wolnością od niewoli, a wolnością do służby Bogu. Biblia nie precyzuje dokładnie, kiedy Mojżesz, a poprzez niego wszyscy Izraelici otrzymali Torę na górze Synaj. Jednak na podstawie Księgi Wyjścia, rozdziału 19, uważa się, że miało to miejsce w trzecim miesiącu, czyli miesiącu Siwan. Dlatego te dwa wydarzenia - obchody początku żniw pszenicy, i objawienie na Synaju, stały się jednym świętem. Tora również wyjaśnia tą zależność w wskazując, że Izrael - to Boży pierworodny , pierwszy „plon pszenicy”, poświęcony Bogu, za którym powinno było nastąpić zwrócenie się do Boga, zbawienie i służenie Bogu ludzi z innych narodów. ( Wyj. 4:22).

Zgodnie z tradycją żydowską, podczas święta Szawuot w synagogach jest czytana Księga Rut, albo po hebrajsku : „Megilat Rut” ( „Zwój Rut”). Rut była kobietą z ludu Moabu. Poślubiła Żyda. Jej mąż zmarł dość wcześnie, ale Rut nie wróciła do swego ludu, ale pozostała ze swoją teściową Noemi. Kiedy Noemi zachęcała ją do powrotu do domu ojca, Rut odpowiedziała: „Lecz Rut odpowiedziała: Nie nalegaj na mnie, abym cię opuściła i odeszła od ciebie; albowiem dokąd ty pójdziesz i ja pójdę; gdzie ty zamieszkasz i ja zamieszkam; lud twój - lud mój, a Bóg twój - Bóg mój. Gdzie ty umrzesz, tam i ja umrę i tam pochowana będę. Niech mi uczyni Pan, cokolwiek zechce, a jednak tylko śmierć odłączy mnie od ciebie” (Rut1:16-17). Po powrocie do Izraela, Noemi i Rut żyły bardzo ubogo. Rut z całego serca troszczyła się o swoją teściową i tym samym udowadniała swoimi czynami, że szczerze przyłączyła się do narodu żydowskiego i zaufała Bogu Izraela. Za to Bóg wynagrodził Rut. Pracując w polu i zbierając kłosy jęczmienia po żniwach ( a jak już wiemy, czas zbioru jęczmienia przypada pomiędzy Pesach i Szawuot), Rut spotkała Boaza, bogatego i szlachetnego człowieka , który ją poślubił. Biblia mówi, że dzięki temu Rut stała się prababką króla Dawida, a Ewangelia Mateusza wymienia ją w genealogii Mesjasza Jeszua. (Mat.1:5).

sh 1 16

Nowy Testament ukazuje jeszcze jeden, kluczowy aspekt święta Szawuot. Księga Dziejów Apostolskich mówi nam: „A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na jednym miejscu. I powstał nagle z nieba szum, jakby wiejącego gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie siedzieli. I ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym z nich. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał.” (Dz.2:1-4). Przed tym, podczas Pesach miały miejsce zdarzenia, które zmieniły losy ludzkości. Jak mówi Ewangelia, w dni obchodów Pesach, został ukrzyżowany Jeszua Mesjasz, który umarł na krzyżu, został pochowany, a następnie zmartwychwstał, zgodnie z proroctwami żydowskich Świętych Pism. Śmierć i zmartwychwstanie Jeszua podarowały wolność od niewoli grzechu i śmierci wszystkim, którzy w Niego uwierzą. Pan – Jeszua obiecał Swoim uczniom, że zostaną zanurzeni w Ducha Świętego. Tradycja chrześcijańska nazywa to zanurzenie – chrztem w Duchu Świętym. Poprzez zanurzenie w Ducha Świętego, uczniowie Jeszua przyjmą siłę do służenia Bogu i świadczenia o Nim: „A spożywając z nimi posiłek, nakazał im: Nie oddalajcie się z Jerozolimy, lecz oczekujcie obietnicy Ojca, o której słyszeliście ode mnie; Jan bowiem chrzcił wodą, ale wy po niewielu dniach będziecie ochrzczeni Duchem Świętym. … Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.” (Dz. 1:4-5,8). To właśnie wypełniło się podczas Pięćdziesiątnicy. Zstąpienie Ducha Świętego na uczniów Jeszua, dało im ponadnaturalną siłę, aby służyć Bogu w darach Ducha Świętego i świadczyć o zbawieniu, które Bóg podarował w Mesjaszu Jeszua. Tak więc, w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy na uczniów Jeszua Mesjasza zszedł Duch Święty, apostoł Piotr wygłosił mowę, a zgodnie z Dz.4:13, będąc „nieuczonym i prostym” - czyli niewykształconym, w ponadnaturalny sposób zacytował obszerny fragment z Księgi Proroka Joela (Dz.2:17-21), wyjaśniając zebranym - powołując się na Pisma, co się wydarzyło i udowadniając, że Jeszua jest obiecanym Izraelowi Mesjaszem. Przez głoszenie Piotra i służbę innych apostołów i uczniów, tego dnia uwierzyło w Mesjasza Jeszua około trzech tysięcy ludzi! (Dz.2:41). W ten sposób, Szawuot stał się, jeśli można tak powiedzieć, dniem narodzenia Bożej Wspólnoty, albo Kościoła: „I trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. A dusze wszystkich ogarnięte były bojaźnią, albowiem za sprawą apostołów działo się wiele cudów i znaków.” (Dz.2:42-43). W rzeczywistości opisane w 2-gim rozdziale Księgi Dziejów Apostolskich wydarzenia, stały się początkiem wypełnienia wszystkich tych wskazówek, obrazów i symboli, które były dane Izraelowi w postaci świętowania Szawuot w okresie Starego Przymierza.

Tradycje święta Szawuot

Wśród Żydów istnieje wiele ciekawych i przydatnych tradycji związanych ze świętem Szawuot. Tak więc, w przeddzień święta, dorośli i dzieci przygotowują dekoracje na tematy biblijne i ozdabiają nimi okna domów. Przyjęło się również w przeddzień Szawuot, dekorować synagogi i mieszkania zielonymi gałązkami drzew, różami i ziołami. Zioła przypominają o tym, ze góra Synaj, kiedy Bóg podarował Torę narodowi żydowskiemu, według legendy była pokryta trawą, mimo, że znajdowała się pośród pustyni. W odniesieniu do gałęzi drzew i róż, istnieje starożytna legenda, według której pewien król chciał wyciąć swój ogród, ponieważ zarósł cierniami. Jednak dostrzegłszy w ogrodzie różę, król zmienił zdanie. Podobnie Tora jest porównywana z różą między cierniami.

Ponadto, zgodnie z tradycją żydowską, w święto Szawuot jest w zwyczaju jedzenie potraw mlecznych i mącznych: ser, twaróg, śmietana, naleśniki z twarożkiem, ciasta, pierniki z miodem. Wyjaśnienie tego jest takie: Tora dla Żydów jest słodka i przyjemna, jak mleko i miód.

Niech Słowo Boże i jego wypełnianie będzie przyjemne jak mleko i miód dla każdego!

http://pretreat.in.ua/

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов