Trzy główne przyczyny Szabatu (cześć I)

Опубликовано в Polska

Читать русскую версию

Trzy główne przyczyny Szabatu (cześć I)

Księga Rodzaju 2:1-3 (po hebrajsku Bereszit) „Tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp. I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił.

I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu”. I otwórzmy jeszcze Księgę Wyjścia 31:12-17

„I rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz synom izraelskim: Zaiste, przestrzegać będziecie sabatów moich, gdyż to jest znakiem między mną a wami po wszystkie pokolenia wasze, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam. Przestrzegajcie więc sabatu, bo jest dla was święty. Kto go znieważy, poniesie śmierć;

- Dobrze, że żyjemy w nowotestamentowych czasach! Teraz nas nie zabiją. -

…gdyż każdy, kto wykonuje weń jakąkolwiek pracę, będzie wytracony spośród swego ludu. Sześć dni będzie się pracować, ale w dniu siódmym będzie sabat, dzień całkowitego odpoczynku, poświęcony Panu. Każdy, kto w dniu sabatu wykona jakąkolwiek pracę, poniesie śmierć. Synowie izraelscy będą przestrzegać sabatu, zachowując sabat w pokoleniach swoich jako przymierze wieczne. Między mną a synami izraelskimi będzie on znakiem na wieki, bo w sześciu dniach stworzył Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego odpoczął i wytchnął”.

Pierwsza przyczyna Szabatu

Tak więc, pierwszym powodem Szabatu – jest to, że w ciągu sześciu dni Pan uczynił całe stworzenie i kiedy nadszedł siódmy dzień – Bóg zaczął świętować Szabat. Jeszcze wrócimy do tej przyczyny, po prostu odnotujcie sobie, że Bóg zaczął świętować Szabat. A teraz jaki dzień jest u Boga?

Fakt jest taki: dla Boga trwa siódmy dzień! To znaczy – u Boga jest Szabat. A u nas? Dla kogoś jest poniedziałek, dla kogoś czwartek. W zależności od tego, co leży na drodze, tak, towarzysze? Dobrze, nie będę wam opowiadał tego przejedzonego dowcipu o rabinie i portfelu z pieniędzmi.

Ogólnie, wychodzi na to, że Szabat istniał od momentu zakończenia stwarzania świata. Albo innymi słowy, od momentu ukończenia tworzenia. Jak tylko zostało ono ukończone, Bóg ogłosił Szabat w całym wszechświecie.

Dlaczego więc w Torze od tamtej pory nie było wzmianki o Szabacie aż do objawienia na Synaju? Przecież jesteśmy żydowską wspólnotą, tak? Dlatego powinniśmy zadawać pytania. Możemy nie tylko opowiadać dowcipy. Ale możemy zadawać sobie nawzajem podchwytliwe pytania, oczekując, że jeśli ten, komu zadamy pytanie nie będzie umiał na nie odpowiedzieć, to również on postawi przed nami jakąś zagadkę do rozwiązania, prawda?

Dlatego zapiszcie proszę pytanie: dlaczego w Torze od 2 –ej Księgi Rodzaju – Księgi Bereszit, nigdzie nie ma wzmianki na temat Szabatu, aż do miejsca opisu objawienia na Synaju, i prawa , które zostało dane Izraelowi za pośrednictwem Mojżesza z góry Synaj? Dlaczego? Mamy tutaj ciekawe pytanie! To nie będzie całkiem zadaniem domowym. Coś na ten temat opowiem. Wymienię, za waszym pozwoleniem kilka powodów. Tylko proszę nie myślcie, że jest to prawda najwyższej instancji. To są powody, które są dla mnie oczywiste i wynikają z Pisma Świętego. Ale wy możecie znaleźć inne powody, lub przyjrzeć się tym, które teraz zapiszemy i możecie zadać pytania.

A więc, żeby Szabat, który został ogłoszony i jakby potencjalnie wprowadzony we wszechświecie, mógł wejść w życie i stać się realnością w życiu określonej grupy ludzi trzeba było:

A) Aby został utworzony naród Boży. Wiemy, że najogólniej mówiąc, Boży naród uformował się w Egipcie. Do Egiptu przyszła jedna liczna rodzina. Faktycznie, przyszły trzy pokolenia jednej dużej rodziny, ale w Egipcie ta rodzina stała się narodem Izraela.

B) Aby naród Boży wyszedł z niewoli egipskiej na wolność. Dlatego, że w Egipcie nie mogła być darowana Tora. Nie mogło być prawdziwie zawarte Nowe, na tamten moment, Przymierze. Nie takie, któreby anulowało Przymierze Abrahama, Izaaka i Jakuba, ale wprowadzające je na określony poziom. Oznacza to, że Synajskie Przymierze okazało się nowe w stosunku do Przymierza zawartego z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Tak więc ono nie mogło być zawarte w Egipcie. W Egipcie nie tylko Tora nie mogła być darowana — pierwotne Słowo Boże. W Egipcie naród nie mógł spotkać się ze swoim Bogiem i Bóg nie mógł objawić się Swojemu ludowi.

Pamiętacie jak Mojżesz mówił faraonowi, że dopóki nie wyjdziemy z Egiptu, z kraju niewoli, nie będziemy mogli się dowiedzieć, czego Bóg chce od nas. Nawet jaką ofiarę Bóg chce, abyśmy przynieśli. Bardzo ciekawa i ważna kwestia. To nie jest bezpośrednio związane z naszym dzisiejszym tematem, ale możecie sobie to podkreślić.

Ważna rzecz! Będąc niewolnikiem różnorakich Egiptów, znajdując się pod władzą materialnych zasad i uwarunkowań tego świata, jak czytamy już w Nowym Testamencie, nawet szczerze wierzący człowiek nie może zrozumieć Kim jest Bóg, nie może w pełni otworzyć się na Jego Przymierze, a Słowo Boże nie może się dla niego rozjaśnić. I nawet niektórych, wydawać by się mogło prostych rzeczy, takich jak na przykład: co ofiarować? kiedy i jak? – nie może się on tak naprawdę dowiedzieć.

C) Aby cały naród, w końcu, spotkał się z Panem na pustyni. Zauważcie, to spotkanie nie było dla najlepszych przedstawicieli narodu, na przykład, w osobie Mojżesza, Aarona,- czyli oni się spotykają, a reszta mówi: „No to wy idźcie…. A my tu na razie zajmiemy się jakąś społecznie pożyteczną pracą…. Przecież jesteście naszymi przywódcami, no przecież jesteście mocnymi duchowymi chłopakami. Wy tam macie… Macie swoje tematy z Bogiem…. No wy przecież wiecie co i jak… My tu mamy swoje błahostki, a wy tam – duże sprawy, a potem przyjdziecie i powiecie wszystko. No a my co? My: „Alleluja, Amen!” „I tu i tam.”

Konieczne było, żeby cały naród, od najmniejszego do wielkiego, włączając nawet tych, którzy dopiero co przyłączyli się do Izraela, — wieloplemienna całość, — żeby wszyscy, nawet ci, którzy jeszcze nie odeszli od bałwochwalstwa – wszyscy mogli wyjść na spotkanie z Panem.

Mówię o czasach starotestamentowych, nie przenoście tego w obecne czasy, bo teraz bałwochwalstwo jest jedną z najgorszych odmian Egiptu. Przy czym, nie chodzi tylko o wyjście na spotkanie z Panem i nastawienie zegarka: „Bóg się spóźnił! Przepraszamy, ale już późno, wracamy. Nie doczekaliśmy się, teraz zrobimy wszystko sami, pokłonimy Ci się tak jak należy, jak Saul złożymy ofiarę i bez Samuela, nawet bez…. No, nic takiego! Byleby się tylko ludzie nie rozbiegali! A Ty Panie, Ty nas zawiodłeś! Spóźniasz się, a trzeba być punktualnym –mamy XXI wiek ! Zrobiliśmy wszystko i ciao-kakao, zajmiemy się z powrotem naszym błogosławionym życiem”. Nie!

Konieczne było, żeby wszyscy wyszli na spotkanie z Panem, i żeby to spotkanie się odbyło.

D) Aby w rezultacie tego spotkania zostało zawarte Przymierze. I to właśnie było konieczne, jeśli patrzymy i czytamy Torę, Pięcioksiąg Mojżeszowy, jeśli zagłębiamy się w Jego Słowo, to widzimy, że wszystko to było niezbędne, aby Szabat stał się realnością przynajmniej dla Izraela.

Jak na razie rozpatrujemy pierwszy powód. Jeśli zauważyliście, chociaż mówiliśmy o przyczynie, związanej ze stworzeniem świata i Bożym odpoczynku od wszystkich dzieł, ale doszliśmy do wyjścia z niewoli, z Egiptu, na spotkanie z Bogiem i zawiązanie Przymierza.

Druga przyczyna Szabatu

Tak więc, Księga Powtórzonego Prawa 5: 12-14 (po hebrajsku Dwarim):

„Przestrzegaj dnia sabatu, aby go święcić, jak rozkazał ci Pan, twój Bóg. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką twoją pracę, ale siódmego dnia jest sabat Pana, twojego Boga. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani twoje bydlę, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach, aby odpoczął twój sługa i twoja służebnica - Żeby odpoczął twój niewolnik! Żeby twój sługa świętował Szabat! Żeby twój niewolnik rozkoszował się wolnością!- I twoja służąca,

— dokładnie,-

tak jak ty”

Największym objawieniem Szabatu było ogłoszenie przez Boga narodowi żydowskiemu, jako pierwszemu na całej ziemi, że w rzeczywistości wszyscy ludzie na całej ziemi są równi. To było szaleństwo, rewolucja nie tylko w tamtych czasach, przyjaciele, — w przybliżeniu około półtora tysiąca lat przed narodzeniem Mesjasza. To nadaj jest szaleństwem i rewolucją dla wszystkich narodów świata, blisko około dwóch tysięcy lat później. Wielkim objawieniem Szabatu w rzeczywistości nie jest to, że dzięki niemu naród żydowski jest wyjątkowy. Szabat nie uczynił narodu żydowskiego wyjątkowym. Istota Szabatu — miłość Boga do wszystkich!

Tu nie jest nawet napisane, żeby odpoczął twój niewolnik, Żyd, i twoja niewolnica, Żydówka. Aby odpoczęli wszyscy niewolnicy, bez rozgraniczenia narodowości, pochodzenia, płci, przydatności dla ciebie. Może posiadasz ciągłą produkcję, której nie można zatrzymać w Szabat, bo wtedy wszystko zastopuje,- bez względu na to daj ludziom odpoczynek, oni także są ludźmi jak i ty, nawet jeśli jeszcze żyjesz w uwarunkowaniach niewolniczego ustroju.

15 – ty werset jest dla nas kluczowy!

„Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził Cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci Pan, twój Bóg, abyś obchodził (świętował) dzień sabatu.”

Dlatego zacząłem od tego, że Pascha – to święto odkupionych niewolników. Ale także Szabat, to mała Pascha – to święto odkupionych niewolników. To jest święto tych, którzy nie mogą się wynosić nad nikim innym. To jest święto tych, którzy są żywi, którzy są wolni i zrodzeni od Boga w Bożą rodzinę. Nie dlatego, że się napięli swoją siłą woli, nie dlatego, że powiedzieli: „Ja to zrobiłem Boże! Boże, ja to zrobiłem! Boże powiedziałem! Ja wyjdę z Egiptu! Ja wezmę ten ciężar, Boże! Inni nie wzięli, ale ja wezmę! Boże ! Powiedziałem! Ja to zrobiłem ! Ja się rodzę na nowo ! Ja się tak wytężę, że czy z Bóg zechce, czy nie, a ja pach – i się urodziłem!” Znam ludzi, którzy tak myśleli. Są teraz na cmentarzu duchowych poronień.

Nie moi drodzy! Nie ma pośród nas nikogo, i nie może być na tej ziemi, w żadnym narodzie, pokoleniu, któryby siłą woli, zasługami, zaletami, swoim wysiłkiem i doświadczeniem, dobrymi uczynkami, najlepszymi i super-najlepszymi uczynkami — wyszedł na wolność, zrodził siebie, stał się Bożym, wszedł w Bożą miłość. To jest niemożliwe! Tylko Bóg może uwolnić najbardziej okropnego niewolnika i najbardziej intelektualnie-cnotliwego niewolnika. Tylko Jeden Bóg jest Twórcą naszego wiecznego życia. Tylko Jeden Bóg stworzył nasze ciało, nasz organizm. Naszą duszę. I tylko Jeden Bóg wyprowadził najpierw naszego ducha i wyprowadza naszą duszę ze wszystkich rodzajów niewoli. I tylko Jeden Bóg, jeśli przejdziemy tą Paschalno- Sobotnią drogę razem z Nim, w swoim czasie wskrzesi nasze ciało, w jakimkolwiek prochu by ono nie było, i uczyni je nowym, uwielbionym, podobnym do Ciała Wskrzeszonego Mesjasza.

Musimy pamiętać, z jakiego dołu wydobył nas Pan. Musimy pamiętać, z jakich Egiptów wyrwał nasze serca. Musimy pamiętać, że jesteśmy żywi, i żyjemy, i będziemy żyć, i jesteśmy zbawiani i zbawieni, i będziemy zbawieni na końcu tylko Jego miłosierdziem i Jego miłością, tylko Jego czynami dla nas, tylko ofiarą Jego miłość dla nas, tylko powstaniem z martwych dla nas, tylko Jego męką dla nas, i niczym innym.

Ciąg dalszy tutaj

Для комментирования зарегистрируйтесь через соцсети:

Добавить комментарий


Защитный код
Обновить



© kemokiev.org –  сайт Киевской еврейской мессианской общины 2000-2017
При использовании материалов сайта гиперссылка на kemokiev.org обязательна
Мнение редакции может не совпадать с мнением авторов